Stawki estońskiego CIT i podstawa opodatkowania

Kiedy 10%, kiedy 20% i od czego płacisz ryczałt?

Estoński CIT to nie tylko odroczenie momentu zapłaty podatku. To fundamentalna zmiana logiki opodatkowania: zamiast płacić od dochodu w chwili jego wypracowania, podatnik płaci dopiero wtedy, gdy zysk opuszcza spółkę. Ta prosta zasada kryje jednak rozbudowaną architekturę podstaw opodatkowania, w której – jak pokazuje praktyka orzecznicza – najgroźniejsze pułapki czekają nie przy wypłacie dywidendy, lecz przy transakcjach, które ustawodawca kwalifikuje jako „ukryte zyski” lub „wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą”.

Stawki CIT estońskiego – 10% albo 20%

Ryczałt od dochodów spółek przewiduje dwie stawki podatku dochodowego od osób prawnych, których zastosowanie zależy od statusu podatnika w danym roku podatkowym.

10% podstawy opodatkowania – przysługuje małemu podatnikowi (przychody ze sprzedaży brutto w roku poprzednim nieprzekraczające równowartości 2 mln EUR) oraz podatnikowi rozpoczynającemu prowadzenie działalności gospodarczej. To stawka o połowę niższa od standardowego CIT, co w połączeniu z mechanizmem odliczenia zapłaconego ryczałtu od podatku od dywidendy (PIT) na poziomie wspólnika daje efektywne łączne obciążenie ok. 18% – zamiast ok. 26,29% przy klasycznym CIT z dywidendą.

20% podstawy opodatkowania – dla pozostałych podatników, czyli spółek, które utraciły status małego podatnika i nie są podatnikami rozpoczynającymi działalność. Nawet przy tej stawce łączne obciążenie (CIT estoński + PIT od dywidendy) wynosi ok. 21% – nadal istotnie korzystniej niż przy rozliczeniu na zasadach ogólnych.

Kluczowe zastrzeżenie: stawka estońskiego CIT ustalana jest na moment powstania obowiązku podatkowego, a nie na moment faktycznej wypłaty środków. Jak potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 9 października 2024 r. (I SA/Gd 620/24), przy wypłacie dywidendy istotna dla ustalenia właściwej stawki podatku jest data podjęcia uchwały w sprawie podziału wyniku finansowego netto – zarówno data faktycznej wypłaty zysku, jak i rok, za który jest wypłacany, nie mają wpływu na wysokość ryczałtu. Podobne stanowisko zajął WSA w Lublinie (wyrok z 15 listopada 2023 r., I SA/Lu 390/23), który wprost stwierdził, że termin faktycznej wypłaty zysku nie ma znaczenia dla wysokości stawki ryczałtu z tytułu podzielonego zysku.

Podstawa opodatkowania estońskim CIT – sześć kategorii dochodu

Prostota stawek kontrastuje ze złożonością podstawy opodatkowania estońskim CIT. Art. 28m ustawy o CIT wyodrębnia sześć kategorii dochodu podlegającego ryczałtowi, a każda z nich posiada własny moment powstania obowiązku podatkowego.

Dochód z tytułu podzielonego zysku to najbardziej intuicyjna kategoria – obejmuje zysk netto wypracowany w okresie opodatkowania ryczałtem, przeznaczony uchwałą o podziale wyniku finansowego do wypłaty wspólnikom. Podstawę opodatkowania ustala się w miesiącu podjęcia uchwały. Przepis stosuje się odpowiednio do zaliczek na poczet dywidendy. Warto pamiętać, że zwolnienie dywidendy z opodatkowania na gruncie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT nie znajduje zastosowania w reżimie estońskiego CIT – to odrębny system.

Dochód z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat obejmuje zysk netto przeznaczony na pokrycie strat powstałych przed okresem opodatkowania ryczałtem. Moment ustalenia podstawy – analogicznie, miesiąc podjęcia uchwały.

Dochód z tytułu ukrytych zysków – kategoria najczęściej prowadząca do sporów podatkowych. Podstawę ustala się w miesiącu wykonania świadczenia lub dokonania wypłaty. O jej szczegółach – poniżej.

Dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą – druga kategoria generująca znaczne ryzyko podatkowe. Moment ustalenia: miesiąc dokonania wydatku.

Dochód z tytułu zmiany wartości składników majątku – powstaje w miesiącu, w którym nastąpiło łączenie, podział, przekształcenie podmiotów lub wniesienie wkładu niepieniężnego. Opodatkowaniu podlega nadwyżka wartości rynkowej przejmowanych składników ponad ich wartość podatkową. WSA w Szczecinie (wyrok z 16 października 2024 r., I SA/Sz 265/24) istotnie zawęził stosowanie tej kategorii, stwierdzając, że jeżeli w procesie przejęcia lub przekształcenia nie jest dokonywana wycena rynkowa składników majątku i każdy składnik zachowuje w księgach spółki przejmującej taką samą wartość jak dotychczas – dochód z tytułu zmiany wartości składników majątku nie powstaje.

Dochód z tytułu zysku netto – szczególna kategoria „wyjściowa”. Gdy podatnik kończy opodatkowanie ryczałtem, opodatkowaniu podlega suma zysków netto osiągniętych w każdym roku stosowania ryczałtu, w części, w jakiej nie były zyskami podzielonymi ani przeznaczonymi na pokrycie strat. Obowiązek powstaje w roku zakończenia opodatkowania ryczałtem.

Dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych – obejmuje przychody i koszty podlegające zarachowaniu w roku podatkowym i uwzględnieniu w zysku (stracie) netto, które faktycznie nie zostały w nim uwzględnione. NSA w wyroku z 9 lipca 2024 r. (II FSK 314/24) potwierdził, że wydatek dotyczący okresu opodatkowania ryczałtem, ujęty w księgach rachunkowych w późniejszych latach, powinien stanowić podstawę opodatkowania z tego tytułu.

Ukryte zyski – pole minowe estońskiego CIT

Definicja ukrytych zysków z art. 28m ust. 3 ustawy o CIT obejmuje świadczenia pieniężne, niepieniężne, odpłatne, nieodpłatne lub częściowo odpłatne, wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem – bezpośrednio lub pośrednio – jest wspólnik lub podmiot powiązany.

Katalog przykładowych ukrytych zysków jest otwarty i obejmuje m.in. pożyczki udzielane wspólnikom i podmiotom powiązanym, nadwyżki wartości rynkowej transakcji ponad cenę ustaloną, darowizny, wydatki na reprezentację, wynagrodzenia z tytułu umorzenia udziałów wypłacane z zysku, równowartość zysku przeznaczonego na podwyższenie kapitału zakładowego czy świadczenia na rzecz fundacji rodzinnej.

Dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie – i konkurencyjna linia orzecznicza

Orzecznictwo wypracowało w ostatnich latach wyraźną linię interpretacyjną, zgodnie z którą uznanie świadczenia za ukryty zysk wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek. WSA w Gliwicach (wyrok z 18 listopada 2024 r., I SA/Gl 508/24) sformułował to następująco: po pierwsze, beneficjentem świadczenia musi być wspólnik lub podmiot powiązany; po drugie, świadczenie musi być wykonane w związku z prawem do udziału w zysku. Ukrytymi zyskami nie są zatem wszelkie wypłaty na rzecz podmiotów powiązanych, lecz wyłącznie te dokonywane w związku z prawem do udziału w zysku.

Szczególnie doniosłe jest stanowisko WSA w Gliwicach z 6 czerwca 2024 r. (I SA/Gl 1566/23), który podkreślił, że przy dekodowaniu normy prawnej z art. 28m ust. 3 należy w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę fragment znajdujący się przed słowami „w szczególności” – a zatem przesłankę wykonania świadczenia w związku z prawem do udziału w zysku – a dopiero następnie przejść do analizy świadczeń wymienionych w katalogu. Innymi słowy: aby rozstrzygnąć o ukrytych zyskach, trzeba odpowiedzieć na pytanie, „z jakiego powodu” świadczenie jest realizowane przez spółkę.

Należy jednak odnotować konkurencyjną linię orzeczniczą, reprezentowaną m.in. przez WSA w Warszawie (22 października 2024 r., III SA/Wa 1904/24; 25 czerwca 2024 r., III SA/Wa 552/24) oraz WSA w Poznaniu (29 lutego 2024 r., I SA/Po 804/23), zgodnie z którą samo zmieszczenie się świadczenia w zakresie któregokolwiek z punktów katalogu z art. 28m ust. 3 stanowi warunek wystarczający do uznania go za ukryty zysk – bez konieczności odrębnego badania przesłanki związku z prawem do udziału w zysku. Rozbieżność ta wymaga rozstrzygnięcia przez NSA, a jej praktyczne konsekwencje – zwłaszcza w odniesieniu do pożyczek – są daleko idące.

Pożyczki – automatyzm opodatkowania?

Pożyczki udzielane wspólnikom i podmiotom powiązanym stanowią najczęściej kwestionowaną kategorię ukrytych zysków w estońskim CIT. Linia orzecznicza jest tu niejednolita, co generuje istotne ryzyko.

Z jednej strony, NSA w wyroku z 9 października 2024 r. (II FSK 797/24) potwierdził, że kwota pożyczki udzielonej podmiotowi powiązanemu stanowi ukryty zysk – bez badania przesłanki związku z prawem do udziału w zysku. WSA w Warszawie (8 października 2024 r., III SA/Wa 1792/24) dodał, że ustawodawca nie wprowadził kryterium braku warunków rynkowych ani jakichkolwiek innych przesłanek, od których uzależniłby konieczność zaliczenia pożyczki do ukrytych zysków.

Z drugiej strony, WSA w Gliwicach (12 maja 2023 r., I SA/Gl 93/23) stwierdził, że z treści art. 28m ust. 3 nie wynika, iż każda pożyczka udzielona podmiotowi powiązanemu stanowi ukryty zysk. Podobnie WSA w Białymstoku (29 października 2025 r., I SA/Bk 303/25) podkreślił konieczność dodatkowej weryfikacji, czy pożyczka została wykonana w związku z prawem do udziału w zysku.

Istotny jest też aspekt temporalny. WSA we Wrocławiu (29 kwietnia 2024 r., I SA/Wr 963/23) słusznie wskazał, że potraktowanie pożyczek udzielonych ze środków zgromadzonych przed wejściem w reżim estońskiego CIT jako ukrytych zysków prowadziłoby do podwójnego opodatkowania.

Warto odnotować asymetrię regulacji: w przypadku pożyczki od wspólnika na rzecz spółki – opodatkowaniu jako ukryty zysk podlegają jedynie odsetki, prowizje i opłaty (część kapitałowa jest wyłączona na mocy art. 28m ust. 4 pkt 3). Natomiast przy pożyczce od spółki na rzecz wspólnika – opodatkowaniu podlega cała kwota kapitału, jak potwierdził WSA w Warszawie (14 lutego 2024 r., III SA/Wa 2494/23). W kontekście planowania finansowania wewnątrzgrupowego warto rozważyć alternatywne rozwiązania, w tym konwersję pożyczki na kapitał.

Umorzenie udziałów – „z zysku” jako warunek konieczny?

Umorzenie udziałów z wypłatą wynagrodzenia to kolejne źródło sporów. Art. 28m ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT stanowi o wynagrodzeniu „wypłaconym z zysku” z tytułu umorzenia udziału. Orzecznictwo wypracowało tu dwie wyraźnie rozbieżne linie.

Pierwsza linia – reprezentowana m.in. przez WSA w Krakowie (12 kwietnia 2024 r., I SA/Kr 217/24) – dostrzega w sformułowaniu „wypłacone z zysku” warunek sine qua non: ukryty zysk powstaje wyłącznie wówczas, gdy wynagrodzenie jest finansowane z zysku. Wynagrodzenie za umorzenie udziałów sfinansowane z kapitału zakładowego (wkładów wspólników), nie z zysku, nie powinno zatem generować ukrytego zysku. Stanowisko to potwierdziły m.in. WSA w Krakowie (29 września 2023 r., I SA/Kr 593/23) i WSA w Poznaniu (26 listopada 2024 r., I SA/Po 552/24). WSA w Krakowie (8 sierpnia 2025 r., I SA/Kr 397/25) stwierdził dodatkowo, że wypłaty sfinansowane z zysków wypracowanych przed przejściem na estoński CIT nie stanowią ukrytego zysku.

Drugą, profiskalną linię reprezentuje WSA w Krakowie z 19 listopada 2024 r. (I SA/Kr 772/24), według którego każdy niepodzielony zysk, bez względu na moment jego uzyskania, jeżeli zostanie rozdysponowany jako wynagrodzenie z tytułu umorzenia udziałów, musi zostać uznany za ukryty zysk. Stanowisko to wzmocnił WSA w Gdańsku (22 lipca 2025 r., I SA/Gd 211/25), który uznał, że źródło finansowania umorzenia udziałów jest nieistotne – sam fakt dystrybucji majątku na rzecz wspólników przesądza o powstaniu dochodu z tytułu ukrytych zysków. To rozbieżność, której rozstrzygnięcie przez NSA będzie kluczowe dla praktyki planowania podatkowego i sukcesyjnego.

Wynagrodzenia wspólników – bezpieczna przystań z limitem

Ustawodawca przewidział wyłączenie z ukrytych zysków dla wynagrodzeń wypłacanych wspólnikom z tytułów objętych art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT (umowa o pracę, kontrakt menedżerski, działalność wykonywana osobiście) – pod warunkiem, że suma tych wynagrodzeń w danym miesiącu nie przekracza pięciokrotności średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez podatnika, nie więcej niż pięciokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.

WSA w Gliwicach (1 grudnia 2025 r., I SA/Gl 524/25) sformułował tę zasadę precyzyjnie: każde wynagrodzenie przekraczające pięciokrotność średniego wynagrodzenia lub niewymienione w art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 7, 8, 9 ustawy o PIT będzie ukrytym zyskiem. W przypadkach objętych normą wyłączenia nie trzeba przeprowadzać analizy, czy wynagrodzenie jest związane z działalnością gospodarczą ani czy jest nadmierne. To istotna reguła przy kształtowaniu warunków zatrudnienia w estońskim CIT.

Samochody osobowe – 50% jako reguła, 100% jako wyjątek

Wykorzystywanie samochodów służbowych do celów mieszanych (służbowych i prywatnych) przez wspólników generuje obowiązek rozpoznania dochodu z ukrytych zysków. Art. 28m ust. 4 pkt 2 lit. b wyłącza z ukrytych zysków jedynie 50% wydatków i odpisów amortyzacyjnych – pozostałe 50% podlega opodatkowaniu ryczałtem. Co istotne, ciężar dowodu, że składnik majątku jest wykorzystywany wyłącznie na cele działalności gospodarczej – a zatem nie generuje dochodu z ukrytych zysków w ogóle – spoczywa na podatniku (art. 28m ust. 5).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 października 2025 r. (II FSK 102/23) wprowadził istotne rozróżnienie: gdy samochód jest wykorzystywany w sposób mieszany, ale przez osobę inną niż wspólnik lub podmiot powiązany ze wspólnikiem (np. przez pracownika), wydatki te nie mogą być uznane ani za ukryte zyski, ani za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą. Potwierdziło to wcześniejsze stanowisko NSA z 11 lipca 2023 r. (II FSK 93/23).

Praktyczna uwaga: wartość wydatków na samochody przyjmuje się w kwocie brutto (z VAT), co potwierdził WSA w Gdańsku (21 lutego 2024 r., I SA/Gd 1054/23) i WSA w Krakowie (29 września 2023 r., I SA/Kr 592/23).

Wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą – problem konstytucyjny

Drugą „pułapkową” kategorią podstawy opodatkowania estońskim CIT jest dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą (art. 28m ust. 1 pkt 3). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia ani nie podał przykładowego katalogu – w odróżnieniu od ukrytych zysków, gdzie katalog jest rozbudowany.

Tę lukę dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny w przełomowym wyroku z 4 grudnia 2025 r. (II FSK 308/23), stwierdzając, że brak jakiegokolwiek zdefiniowania pojęcia „wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą” powoduje, iż regulacja ta nie spełnia konstytucyjnego wymogu określoności przedmiotu opodatkowania. Co istotne, w tym samym wyroku NSA uznał, że ustawodawca prawidłowo określił przedmiot opodatkowania w zakresie ukrytych zysków – tam bowiem definicja zawiera wskazanie beneficjentów oraz przykładowy katalog w 12 punktach, uzupełniony o wyłączenia z ust. 4. Wyrok ten może mieć daleko idące konsekwencje dla sporów z organami podatkowymi dotyczących tej kategorii.

W praktyce orzeczniczej ukształtowały się następujące reguły kwalifikacyjne:

Wydatek stanowiący koszt uzyskania przychodów zawsze jest związany z działalnością gospodarczą. Nie każdy jednak wydatek niestanowiący KUP jest automatycznie wydatkiem niezwiązanym z działalnością – takim jest jedynie wydatek, który w ogóle nie ma związku z prowadzoną działalnością (WSA we Wrocławiu, 7 czerwca 2023 r., I SA/Wr 750/22).

WSA w Warszawie (16 stycznia 2024 r., III SA/Wa 2398/23) wyraźnie sprzeciwił się stanowisku organów, jakoby wydatek o charakterze reprezentacyjnym automatycznie nie stanowił wydatku związanego z działalnością gospodarczą. Nie jest uprawnione dowodzenie, że wydatek musi być „niezbędny” – takiego wymogu ustawodawca nie zawarł.

Odsetki od zaległości podatkowych – tu sądy nie mają wątpliwości: stanowią wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą ze względu na ich sankcyjny charakter (WSA w Poznaniu, 6 marca 2025 r., I SA/Po 738/24; WSA w Warszawie, 30 lipca 2024 r., III SA/Wa 1112/24).

Odszkodowania cywilnoprawne – wymagają indywidualnej oceny. Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 5 listopada 2024 r. (0111-KDIB2-1.4010.458.2024.2.AJ) uznał, że odszkodowanie za kradzież towaru w transporcie jest wydatkiem związanym z działalnością gospodarczą spółki transportowej, niezależnie od tego, czy zostało zrekompensowane ubezpieczeniem.

Kary umowne i ugody – WSA w Poznaniu (19 listopada 2024 r., I SA/Po 560/24) wskazał, że wydatki z tytułu odstąpienia od umowy, wynegocjowane w drodze ugody, mogą mieścić się w ramach ryzyka gospodarczego i zmierzać do ograniczenia strat – a zatem być związane z działalnością.

Najem loży na stadionie – NSA w wyroku z 3 września 2024 r. (II FSK 650/24) stwierdził, że niewłaściwe jest kwalifikowanie wydatków jako niezwiązanych z działalnością wyłącznie na podstawie weryfikacji, czy byłyby kosztem podatkowym na zasadach ogólnych. Jeżeli loża służy wyłącznie spotkaniom biznesowym i szkoleniom – wydatek może być związany z działalnością.

Transakcje ze wspólnikami – kiedy najem nie jest ukrytym zyskiem

Najem nieruchomości od wspólnika na potrzeby działalności spółki z o.o. to częsty model operacyjny, budzący wątpliwości na gruncie estońskiego CIT. Orzecznictwo wypracowało tu pragmatyczne podejście.

WSA w Gorzowie Wlkp. (7 grudnia 2023 r., I SA/Go 276/23) stwierdził, że wynajem nieruchomości od wspólnika, na której prowadzona jest działalność, jest częstą i akceptowaną praktyką gospodarczą – pod warunkiem, że spółka jest w stanie własnymi środkami finansowymi zaspokoić swoje potrzeby w zakresie posiadania nieruchomości na podstawie umowy najmu. Podobnie WSA w Warszawie (21 czerwca 2023 r., III SA/Wa 470/23): jeżeli transakcja najmu zostanie przeprowadzona na warunkach rynkowych, ukryty zysk nie wystąpi.

Sądy konsekwentnie badają jednak, czy wspólnik wyposażył spółkę w aktywa niezbędne do prowadzenia działalności. Jeżeli wspólnik celowo wyzbył się aktywów ze spółki, aby następnie wynajmować je tej samej spółce – to forma dokapitalizowania stanowiąca ukryty zysk (WSA w Gdańsku, 13 sierpnia 2024 r., I SA/Gd 394/24). Ta kwestia nabiera szczególnego znaczenia w kontekście relacji fundacja rodzinna – spółka, gdzie transfery aktywów między podmiotami powiązanymi są częste.

Podwyższenie kapitału zakładowego – nowa linia orzecznicza

Przeznaczenie zysku na podwyższenie kapitału zakładowego stanowi ukryty zysk wprost na mocy art. 28m ust. 3 pkt 6 ustawy o CIT. WSA w Gdańsku (20 stycznia 2026 r., I SA/Gd 839/25) rozszerzył zakres tej regulacji, stwierdzając, że okoliczność, iż podwyższenie kapitału nastąpiło ze środków zgromadzonych na kapitale rezerwowym – uprzednio utworzonym z zysku przeznaczonego na ten cel – nie ma znaczenia. Przepis stanowi ogólnie o dochodzie z tytułu ukrytych zysków, w tym o dochodzie przeznaczonym na podwyższenie kapitału zakładowego.

WSA w Bydgoszczy (5 marca 2024 r., I SA/Bd 66/24) zastosował tę logikę do prostej spółki akcyjnej, uznając, że obowiązkowe zasilenie kapitału akcyjnego na podstawie art. 300¹⁹ KSH stanowi dochód z tytułu ukrytych zysków – ustawodawca nie przewidział zróżnicowania na środki przekazywane dobrowolnie od tych przekazywanych obligatoryjnie.

Co to oznacza w praktyce

Estoński CIT pozostaje atrakcyjnym narzędziem planowania podatkowego, ale wymaga precyzyjnego zarządzania transakcjami wewnątrzgrupowymi i świadomości, jak szeroko sądy definiują podstawę opodatkowania. Kluczowe wnioski z aktualnego orzecznictwa:

Po pierwsze, moment ustalenia stawki estońskiego CIT to data uchwały o podziale zysku, nie data wypłaty – co otwiera pole do optymalizacji przez odpowiednie zaplanowanie momentu podejmowania uchwał.

Po drugie, transakcje ze wspólnikami i podmiotami powiązanymi wymagają analizy pod kątem dwóch łącznych przesłanek: statusu beneficjenta i związku z prawem do udziału w zysku – choć część orzecznictwa uznaje spełnienie któregokolwiek punktu katalogu z art. 28m ust. 3 za wystarczające. Samo powiązanie nie przesądza o ukrytym zysku.

Po trzecie, pożyczki wewnątrzgrupowe stanowią najwyższe ryzyko – dominująca linia orzecznicza traktuje je jako ukryte zyski niezależnie od warunków rynkowych, choć pojawiają się orzeczenia wymagające dodatkowej weryfikacji przesłanki „związku z prawem do udziału w zysku”.

Po czwarte, wynagrodzenie za umorzenie udziałów finansowane z wkładów (nie z zysku) nie powinno generować ukrytego zysku według jednej linii orzeczniczej – choć linia konkurencyjna uznaje źródło finansowania za nieistotne.

Po piąte, wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą to kategoria obarczona ryzykiem konstytucyjnym po wyroku NSA z 4 grudnia 2025 r. – brak ustawowej definicji może stanowić argument w sporach z organami.

Prawidłowa kwalifikacja poszczególnych operacji gospodarczych jako podstawy opodatkowania estońskim CIT wymaga nie tylko znajomości prawa podatkowego, ale przede wszystkim śledzenia dynamicznie kształtującej się linii orzeczniczej. Różnica między stawką 10% a 20% to kwestia statusu podatnika – ale różnica między 0% a 20% to kwestia tego, czy dana transakcja zostanie w ogóle zakwalifikowana jako dochód podlegający ryczałtowi. Zabezpieczenie prawidłowości rozliczeń wymaga audytu podatkowego uwzględniającego specyfikę estońskiego CIT oraz – w przypadku transakcji z podmiotami powiązanymi – analizy ryzyka w kontekście klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania.

Podstawa prawna: art. 28m, art. 28n, art. 28o ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 278 t.j.).

Robert Nogacki

Robert Nogacki – radca prawny (WA-9026), założyciel Kancelarii Prawnej Skarbiec.

Są prawnicy, którzy zajmują się prawem. I są tacy, którzy zajmują się problemami, na które prawo nie ma gotowej odpowiedzi. Od ponad dwudziestu lat Kancelaria Skarbiec pracuje na przecięciu prawa podatkowego, struktur korporacyjnych i ludzkiej niechęci do oddawania państwu więcej, niż się państwu należy. Doradzamy przedsiębiorcom z kilkunastu krajów – od tych z listy Forbesa po tych, którym fiskus właśnie zajął konto i którzy nie wiedzą, co robić jutro rano.

Jeden z najczęściej cytowanych ekspertów prawa podatkowego w polskich mediach – pisze dla Rzeczpospolitej, Dziennika Gazety Prawnej i Parkietu nie dlatego, że to dobrze wygląda w CV, lecz dlatego, że pewnych rzeczy nie da się wyjaśnić w piśmie procesowym i ktoś musi je powiedzieć głośno. Autor AI Decoding Satoshi Nakamoto. Sztuczna inteligencja na tropie twórcy Bitcoina. Współautor nagrodzonej książki Bezpieczeństwo współczesnej firmy.

Kancelaria Skarbiec zajmuje czołowe pozycje w rankingach kancelarii podatkowych Dziennika Gazety Prawnej. Czterokrotny laureat Medalu Europejskiego, laureat tytułu International Tax Planning Law Firm of the Year in Poland.

Specjalizuje się w sporach z organami skarbowymi, międzynarodowym planowaniu podatkowym, regulacjach kryptoaktywów i ochronie majątku. Od 2006 roku prowadzi sprawę WGI – jedną z najdłuższych spraw karnych w historii polskiego rynku finansowego, bo są rzeczy, których nie wolno zostawić w połowie, nawet jeśli trwają dwie dekady. Wierzy, że prawo jest zbyt poważne, żeby traktować je wyłącznie poważnie – i że najlepsza porada prawna to ta, dzięki której klient nigdy nie musi stanąć przed sądem.