Stawki estońskiego CIT i podstawa opodatkowania

Kiedy 10%, kiedy 20% i od czego płacisz ryczałt?

Estoński CIT to nie tylko odroczenie momentu zapłaty podatku. To fundamentalna zmiana logiki opodatkowania: zamiast płacić od dochodu w chwili jego wypracowania, podatnik płaci dopiero wtedy, gdy zysk opuszcza spółkę. Ta prosta zasada kryje jednak rozbudowaną architekturę podstaw opodatkowania, w której – jak pokazuje praktyka orzecznicza – najgroźniejsze pułapki czekają nie przy wypłacie dywidendy, lecz przy transakcjach, które ustawodawca kwalifikuje jako „ukryte zyski” lub „wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą”.

Stawki CIT estońskiego – 10% albo 20%

Ryczałt od dochodów spółek przewiduje dwie stawki podatku dochodowego od osób prawnych, których zastosowanie zależy od statusu podatnika w danym roku podatkowym.

10% podstawy opodatkowania – przysługuje małemu podatnikowi (przychody ze sprzedaży brutto w roku poprzednim nieprzekraczające równowartości 2 mln EUR) oraz podatnikowi rozpoczynającemu prowadzenie działalności gospodarczej. To stawka o połowę niższa od standardowego CIT, co w połączeniu z mechanizmem odliczenia zapłaconego ryczałtu od podatku od dywidendy (PIT) na poziomie wspólnika daje efektywne łączne obciążenie ok. 18% – zamiast ok. 26,29% przy klasycznym CIT z dywidendą.

20% podstawy opodatkowania – dla pozostałych podatników, czyli spółek, które utraciły status małego podatnika i nie są podatnikami rozpoczynającymi działalność. Nawet przy tej stawce łączne obciążenie (CIT estoński + PIT od dywidendy) wynosi ok. 21% – nadal istotnie korzystniej niż przy rozliczeniu na zasadach ogólnych.

Kluczowe zastrzeżenie: stawka estońskiego CIT ustalana jest na moment powstania obowiązku podatkowego, a nie na moment faktycznej wypłaty środków. Jak potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 9 października 2024 r. (I SA/Gd 620/24), przy wypłacie dywidendy istotna dla ustalenia właściwej stawki podatku jest data podjęcia uchwały w sprawie podziału wyniku finansowego netto – zarówno data faktycznej wypłaty zysku, jak i rok, za który jest wypłacany, nie mają wpływu na wysokość ryczałtu. Podobne stanowisko zajął WSA w Lublinie (wyrok z 15 listopada 2023 r., I SA/Lu 390/23), który wprost stwierdził, że termin faktycznej wypłaty zysku nie ma znaczenia dla wysokości stawki ryczałtu z tytułu podzielonego zysku.

Podstawa opodatkowania estońskim CIT – sześć kategorii dochodu

Prostota stawek kontrastuje ze złożonością podstawy opodatkowania estońskim CIT. Art. 28m ustawy o CIT wyodrębnia sześć kategorii dochodu podlegającego ryczałtowi, a każda z nich posiada własny moment powstania obowiązku podatkowego.

Dochód z tytułu podzielonego zysku to najbardziej intuicyjna kategoria – obejmuje zysk netto wypracowany w okresie opodatkowania ryczałtem, przeznaczony uchwałą o podziale wyniku finansowego do wypłaty wspólnikom. Podstawę opodatkowania ustala się w miesiącu podjęcia uchwały. Przepis stosuje się odpowiednio do zaliczek na poczet dywidendy. Warto pamiętać, że zwolnienie dywidendy z opodatkowania na gruncie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT nie znajduje zastosowania w reżimie estońskiego CIT – to odrębny system.

Dochód z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat obejmuje zysk netto przeznaczony na pokrycie strat powstałych przed okresem opodatkowania ryczałtem. Moment ustalenia podstawy – analogicznie, miesiąc podjęcia uchwały.

Dochód z tytułu ukrytych zysków – kategoria najczęściej prowadząca do sporów podatkowych. Podstawę ustala się w miesiącu wykonania świadczenia lub dokonania wypłaty. O jej szczegółach – poniżej.

Dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą – druga kategoria generująca znaczne ryzyko podatkowe. Moment ustalenia: miesiąc dokonania wydatku.

Dochód z tytułu zmiany wartości składników majątku – powstaje w miesiącu, w którym nastąpiło łączenie, podział, przekształcenie podmiotów lub wniesienie wkładu niepieniężnego. Opodatkowaniu podlega nadwyżka wartości rynkowej przejmowanych składników ponad ich wartość podatkową. WSA w Szczecinie (wyrok z 16 października 2024 r., I SA/Sz 265/24) istotnie zawęził stosowanie tej kategorii, stwierdzając, że jeżeli w procesie przejęcia lub przekształcenia nie jest dokonywana wycena rynkowa składników majątku i każdy składnik zachowuje w księgach spółki przejmującej taką samą wartość jak dotychczas – dochód z tytułu zmiany wartości składników majątku nie powstaje.

Dochód z tytułu zysku netto – szczególna kategoria „wyjściowa”. Gdy podatnik kończy opodatkowanie ryczałtem, opodatkowaniu podlega suma zysków netto osiągniętych w każdym roku stosowania ryczałtu, w części, w jakiej nie były zyskami podzielonymi ani przeznaczonymi na pokrycie strat. Obowiązek powstaje w roku zakończenia opodatkowania ryczałtem.

Dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych – obejmuje przychody i koszty podlegające zarachowaniu w roku podatkowym i uwzględnieniu w zysku (stracie) netto, które faktycznie nie zostały w nim uwzględnione. NSA w wyroku z 9 lipca 2024 r. (II FSK 314/24) potwierdził, że wydatek dotyczący okresu opodatkowania ryczałtem, ujęty w księgach rachunkowych w późniejszych latach, powinien stanowić podstawę opodatkowania z tego tytułu.

Ukryte zyski – pole minowe estońskiego CIT

Definicja ukrytych zysków z art. 28m ust. 3 ustawy o CIT obejmuje świadczenia pieniężne, niepieniężne, odpłatne, nieodpłatne lub częściowo odpłatne, wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem – bezpośrednio lub pośrednio – jest wspólnik lub podmiot powiązany.

Katalog przykładowych ukrytych zysków jest otwarty i obejmuje m.in. pożyczki udzielane wspólnikom i podmiotom powiązanym, nadwyżki wartości rynkowej transakcji ponad cenę ustaloną, darowizny, wydatki na reprezentację, wynagrodzenia z tytułu umorzenia udziałów wypłacane z zysku, równowartość zysku przeznaczonego na podwyższenie kapitału zakładowego czy świadczenia na rzecz fundacji rodzinnej.

Dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie – i konkurencyjna linia orzecznicza

Orzecznictwo wypracowało w ostatnich latach wyraźną linię interpretacyjną, zgodnie z którą uznanie świadczenia za ukryty zysk wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek. WSA w Gliwicach (wyrok z 18 listopada 2024 r., I SA/Gl 508/24) sformułował to następująco: po pierwsze, beneficjentem świadczenia musi być wspólnik lub podmiot powiązany; po drugie, świadczenie musi być wykonane w związku z prawem do udziału w zysku. Ukrytymi zyskami nie są zatem wszelkie wypłaty na rzecz podmiotów powiązanych, lecz wyłącznie te dokonywane w związku z prawem do udziału w zysku.

Szczególnie doniosłe jest stanowisko WSA w Gliwicach z 6 czerwca 2024 r. (I SA/Gl 1566/23), który podkreślił, że przy dekodowaniu normy prawnej z art. 28m ust. 3 należy w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę fragment znajdujący się przed słowami „w szczególności” – a zatem przesłankę wykonania świadczenia w związku z prawem do udziału w zysku – a dopiero następnie przejść do analizy świadczeń wymienionych w katalogu. Innymi słowy: aby rozstrzygnąć o ukrytych zyskach, trzeba odpowiedzieć na pytanie, „z jakiego powodu” świadczenie jest realizowane przez spółkę.

Należy jednak odnotować konkurencyjną linię orzeczniczą, reprezentowaną m.in. przez WSA w Warszawie (22 października 2024 r., III SA/Wa 1904/24; 25 czerwca 2024 r., III SA/Wa 552/24) oraz WSA w Poznaniu (29 lutego 2024 r., I SA/Po 804/23), zgodnie z którą samo zmieszczenie się świadczenia w zakresie któregokolwiek z punktów katalogu z art. 28m ust. 3 stanowi warunek wystarczający do uznania go za ukryty zysk – bez konieczności odrębnego badania przesłanki związku z prawem do udziału w zysku. Rozbieżność ta wymaga rozstrzygnięcia przez NSA, a jej praktyczne konsekwencje – zwłaszcza w odniesieniu do pożyczek – są daleko idące.

Pożyczki – automatyzm opodatkowania?

Pożyczki udzielane wspólnikom i podmiotom powiązanym stanowią najczęściej kwestionowaną kategorię ukrytych zysków w estońskim CIT. Linia orzecznicza jest tu niejednolita, co generuje istotne ryzyko.

Z jednej strony, NSA w wyroku z 9 października 2024 r. (II FSK 797/24) potwierdził, że kwota pożyczki udzielonej podmiotowi powiązanemu stanowi ukryty zysk – bez badania przesłanki związku z prawem do udziału w zysku. WSA w Warszawie (8 października 2024 r., III SA/Wa 1792/24) dodał, że ustawodawca nie wprowadził kryterium braku warunków rynkowych ani jakichkolwiek innych przesłanek, od których uzależniłby konieczność zaliczenia pożyczki do ukrytych zysków.

Z drugiej strony, WSA w Gliwicach (12 maja 2023 r., I SA/Gl 93/23) stwierdził, że z treści art. 28m ust. 3 nie wynika, iż każda pożyczka udzielona podmiotowi powiązanemu stanowi ukryty zysk. Podobnie WSA w Białymstoku (29 października 2025 r., I SA/Bk 303/25) podkreślił konieczność dodatkowej weryfikacji, czy pożyczka została wykonana w związku z prawem do udziału w zysku.

Istotny jest też aspekt temporalny. WSA we Wrocławiu (29 kwietnia 2024 r., I SA/Wr 963/23) słusznie wskazał, że potraktowanie pożyczek udzielonych ze środków zgromadzonych przed wejściem w reżim estońskiego CIT jako ukrytych zysków prowadziłoby do podwójnego opodatkowania.

Warto odnotować asymetrię regulacji: w przypadku pożyczki od wspólnika na rzecz spółki – opodatkowaniu jako ukryty zysk podlegają jedynie odsetki, prowizje i opłaty (część kapitałowa jest wyłączona na mocy art. 28m ust. 4 pkt 3). Natomiast przy pożyczce od spółki na rzecz wspólnika – opodatkowaniu podlega cała kwota kapitału, jak potwierdził WSA w Warszawie (14 lutego 2024 r., III SA/Wa 2494/23). W kontekście planowania finansowania wewnątrzgrupowego warto rozważyć alternatywne rozwiązania, w tym konwersję pożyczki na kapitał.

Umorzenie udziałów – „z zysku” jako warunek konieczny?

Umorzenie udziałów z wypłatą wynagrodzenia to kolejne źródło sporów. Art. 28m ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT stanowi o wynagrodzeniu „wypłaconym z zysku” z tytułu umorzenia udziału. Orzecznictwo wypracowało tu dwie wyraźnie rozbieżne linie.

Pierwsza linia – reprezentowana m.in. przez WSA w Krakowie (12 kwietnia 2024 r., I SA/Kr 217/24) – dostrzega w sformułowaniu „wypłacone z zysku” warunek sine qua non: ukryty zysk powstaje wyłącznie wówczas, gdy wynagrodzenie jest finansowane z zysku. Wynagrodzenie za umorzenie udziałów sfinansowane z kapitału zakładowego (wkładów wspólników), nie z zysku, nie powinno zatem generować ukrytego zysku. Stanowisko to potwierdziły m.in. WSA w Krakowie (29 września 2023 r., I SA/Kr 593/23) i WSA w Poznaniu (26 listopada 2024 r., I SA/Po 552/24). WSA w Krakowie (8 sierpnia 2025 r., I SA/Kr 397/25) stwierdził dodatkowo, że wypłaty sfinansowane z zysków wypracowanych przed przejściem na estoński CIT nie stanowią ukrytego zysku.

Drugą, profiskalną linię reprezentuje WSA w Krakowie z 19 listopada 2024 r. (I SA/Kr 772/24), według którego każdy niepodzielony zysk, bez względu na moment jego uzyskania, jeżeli zostanie rozdysponowany jako wynagrodzenie z tytułu umorzenia udziałów, musi zostać uznany za ukryty zysk. Stanowisko to wzmocnił WSA w Gdańsku (22 lipca 2025 r., I SA/Gd 211/25), który uznał, że źródło finansowania umorzenia udziałów jest nieistotne – sam fakt dystrybucji majątku na rzecz wspólników przesądza o powstaniu dochodu z tytułu ukrytych zysków. To rozbieżność, której rozstrzygnięcie przez NSA będzie kluczowe dla praktyki planowania podatkowego i sukcesyjnego.

Wynagrodzenia wspólników – bezpieczna przystań z limitem

Ustawodawca przewidział wyłączenie z ukrytych zysków dla wynagrodzeń wypłacanych wspólnikom z tytułów objętych art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT (umowa o pracę, kontrakt menedżerski, działalność wykonywana osobiście) – pod warunkiem, że suma tych wynagrodzeń w danym miesiącu nie przekracza pięciokrotności średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez podatnika, nie więcej niż pięciokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.

WSA w Gliwicach (1 grudnia 2025 r., I SA/Gl 524/25) sformułował tę zasadę precyzyjnie: każde wynagrodzenie przekraczające pięciokrotność średniego wynagrodzenia lub niewymienione w art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 7, 8, 9 ustawy o PIT będzie ukrytym zyskiem. W przypadkach objętych normą wyłączenia nie trzeba przeprowadzać analizy, czy wynagrodzenie jest związane z działalnością gospodarczą ani czy jest nadmierne. To istotna reguła przy kształtowaniu warunków zatrudnienia w estońskim CIT.

Samochody osobowe – 50% jako reguła, 100% jako wyjątek

Wykorzystywanie samochodów służbowych do celów mieszanych (służbowych i prywatnych) przez wspólników generuje obowiązek rozpoznania dochodu z ukrytych zysków. Art. 28m ust. 4 pkt 2 lit. b wyłącza z ukrytych zysków jedynie 50% wydatków i odpisów amortyzacyjnych – pozostałe 50% podlega opodatkowaniu ryczałtem. Co istotne, ciężar dowodu, że składnik majątku jest wykorzystywany wyłącznie na cele działalności gospodarczej – a zatem nie generuje dochodu z ukrytych zysków w ogóle – spoczywa na podatniku (art. 28m ust. 5).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 października 2025 r. (II FSK 102/23) wprowadził istotne rozróżnienie: gdy samochód jest wykorzystywany w sposób mieszany, ale przez osobę inną niż wspólnik lub podmiot powiązany ze wspólnikiem (np. przez pracownika), wydatki te nie mogą być uznane ani za ukryte zyski, ani za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą. Potwierdziło to wcześniejsze stanowisko NSA z 11 lipca 2023 r. (II FSK 93/23).

Praktyczna uwaga: wartość wydatków na samochody przyjmuje się w kwocie brutto (z VAT), co potwierdził WSA w Gdańsku (21 lutego 2024 r., I SA/Gd 1054/23) i WSA w Krakowie (29 września 2023 r., I SA/Kr 592/23).

Wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą – problem konstytucyjny

Drugą „pułapkową” kategorią podstawy opodatkowania estońskim CIT jest dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą (art. 28m ust. 1 pkt 3). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia ani nie podał przykładowego katalogu – w odróżnieniu od ukrytych zysków, gdzie katalog jest rozbudowany.

Tę lukę dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny w przełomowym wyroku z 4 grudnia 2025 r. (II FSK 308/23), stwierdzając, że brak jakiegokolwiek zdefiniowania pojęcia „wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą” powoduje, iż regulacja ta nie spełnia konstytucyjnego wymogu określoności przedmiotu opodatkowania. Co istotne, w tym samym wyroku NSA uznał, że ustawodawca prawidłowo określił przedmiot opodatkowania w zakresie ukrytych zysków – tam bowiem definicja zawiera wskazanie beneficjentów oraz przykładowy katalog w 12 punktach, uzupełniony o wyłączenia z ust. 4. Wyrok ten może mieć daleko idące konsekwencje dla sporów z organami podatkowymi dotyczących tej kategorii.

W praktyce orzeczniczej ukształtowały się następujące reguły kwalifikacyjne:

Wydatek stanowiący koszt uzyskania przychodów zawsze jest związany z działalnością gospodarczą. Nie każdy jednak wydatek niestanowiący KUP jest automatycznie wydatkiem niezwiązanym z działalnością – takim jest jedynie wydatek, który w ogóle nie ma związku z prowadzoną działalnością (WSA we Wrocławiu, 7 czerwca 2023 r., I SA/Wr 750/22).

WSA w Warszawie (16 stycznia 2024 r., III SA/Wa 2398/23) wyraźnie sprzeciwił się stanowisku organów, jakoby wydatek o charakterze reprezentacyjnym automatycznie nie stanowił wydatku związanego z działalnością gospodarczą. Nie jest uprawnione dowodzenie, że wydatek musi być „niezbędny” – takiego wymogu ustawodawca nie zawarł.

Odsetki od zaległości podatkowych – tu sądy nie mają wątpliwości: stanowią wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą ze względu na ich sankcyjny charakter (WSA w Poznaniu, 6 marca 2025 r., I SA/Po 738/24; WSA w Warszawie, 30 lipca 2024 r., III SA/Wa 1112/24).

Odszkodowania cywilnoprawne – wymagają indywidualnej oceny. Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 5 listopada 2024 r. (0111-KDIB2-1.4010.458.2024.2.AJ) uznał, że odszkodowanie za kradzież towaru w transporcie jest wydatkiem związanym z działalnością gospodarczą spółki transportowej, niezależnie od tego, czy zostało zrekompensowane ubezpieczeniem.

Kary umowne i ugody – WSA w Poznaniu (19 listopada 2024 r., I SA/Po 560/24) wskazał, że wydatki z tytułu odstąpienia od umowy, wynegocjowane w drodze ugody, mogą mieścić się w ramach ryzyka gospodarczego i zmierzać do ograniczenia strat – a zatem być związane z działalnością.

Najem loży na stadionie – NSA w wyroku z 3 września 2024 r. (II FSK 650/24) stwierdził, że niewłaściwe jest kwalifikowanie wydatków jako niezwiązanych z działalnością wyłącznie na podstawie weryfikacji, czy byłyby kosztem podatkowym na zasadach ogólnych. Jeżeli loża służy wyłącznie spotkaniom biznesowym i szkoleniom – wydatek może być związany z działalnością.

Transakcje ze wspólnikami – kiedy najem nie jest ukrytym zyskiem

Najem nieruchomości od wspólnika na potrzeby działalności spółki z o.o. to częsty model operacyjny, budzący wątpliwości na gruncie estońskiego CIT. Orzecznictwo wypracowało tu pragmatyczne podejście.

WSA w Gorzowie Wlkp. (7 grudnia 2023 r., I SA/Go 276/23) stwierdził, że wynajem nieruchomości od wspólnika, na której prowadzona jest działalność, jest częstą i akceptowaną praktyką gospodarczą – pod warunkiem, że spółka jest w stanie własnymi środkami finansowymi zaspokoić swoje potrzeby w zakresie posiadania nieruchomości na podstawie umowy najmu. Podobnie WSA w Warszawie (21 czerwca 2023 r., III SA/Wa 470/23): jeżeli transakcja najmu zostanie przeprowadzona na warunkach rynkowych, ukryty zysk nie wystąpi.

Sądy konsekwentnie badają jednak, czy wspólnik wyposażył spółkę w aktywa niezbędne do prowadzenia działalności. Jeżeli wspólnik celowo wyzbył się aktywów ze spółki, aby następnie wynajmować je tej samej spółce – to forma dokapitalizowania stanowiąca ukryty zysk (WSA w Gdańsku, 13 sierpnia 2024 r., I SA/Gd 394/24). Ta kwestia nabiera szczególnego znaczenia w kontekście relacji fundacja rodzinna – spółka, gdzie transfery aktywów między podmiotami powiązanymi są częste.

Podwyższenie kapitału zakładowego – nowa linia orzecznicza

Przeznaczenie zysku na podwyższenie kapitału zakładowego stanowi ukryty zysk wprost na mocy art. 28m ust. 3 pkt 6 ustawy o CIT. WSA w Gdańsku (20 stycznia 2026 r., I SA/Gd 839/25) rozszerzył zakres tej regulacji, stwierdzając, że okoliczność, iż podwyższenie kapitału nastąpiło ze środków zgromadzonych na kapitale rezerwowym – uprzednio utworzonym z zysku przeznaczonego na ten cel – nie ma znaczenia. Przepis stanowi ogólnie o dochodzie z tytułu ukrytych zysków, w tym o dochodzie przeznaczonym na podwyższenie kapitału zakładowego.

WSA w Bydgoszczy (5 marca 2024 r., I SA/Bd 66/24) zastosował tę logikę do prostej spółki akcyjnej, uznając, że obowiązkowe zasilenie kapitału akcyjnego na podstawie art. 300¹⁹ KSH stanowi dochód z tytułu ukrytych zysków – ustawodawca nie przewidział zróżnicowania na środki przekazywane dobrowolnie od tych przekazywanych obligatoryjnie.

Co to oznacza w praktyce

Estoński CIT pozostaje atrakcyjnym narzędziem planowania podatkowego, ale wymaga precyzyjnego zarządzania transakcjami wewnątrzgrupowymi i świadomości, jak szeroko sądy definiują podstawę opodatkowania. Kluczowe wnioski z aktualnego orzecznictwa:

Po pierwsze, moment ustalenia stawki estońskiego CIT to data uchwały o podziale zysku, nie data wypłaty – co otwiera pole do optymalizacji przez odpowiednie zaplanowanie momentu podejmowania uchwał.

Po drugie, transakcje ze wspólnikami i podmiotami powiązanymi wymagają analizy pod kątem dwóch łącznych przesłanek: statusu beneficjenta i związku z prawem do udziału w zysku – choć część orzecznictwa uznaje spełnienie któregokolwiek punktu katalogu z art. 28m ust. 3 za wystarczające. Samo powiązanie nie przesądza o ukrytym zysku.

Po trzecie, pożyczki wewnątrzgrupowe stanowią najwyższe ryzyko – dominująca linia orzecznicza traktuje je jako ukryte zyski niezależnie od warunków rynkowych, choć pojawiają się orzeczenia wymagające dodatkowej weryfikacji przesłanki „związku z prawem do udziału w zysku”.

Po czwarte, wynagrodzenie za umorzenie udziałów finansowane z wkładów (nie z zysku) nie powinno generować ukrytego zysku według jednej linii orzeczniczej – choć linia konkurencyjna uznaje źródło finansowania za nieistotne.

Po piąte, wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą to kategoria obarczona ryzykiem konstytucyjnym po wyroku NSA z 4 grudnia 2025 r. – brak ustawowej definicji może stanowić argument w sporach z organami.

Prawidłowa kwalifikacja poszczególnych operacji gospodarczych jako podstawy opodatkowania estońskim CIT wymaga nie tylko znajomości prawa podatkowego, ale przede wszystkim śledzenia dynamicznie kształtującej się linii orzeczniczej. Różnica między stawką 10% a 20% to kwestia statusu podatnika – ale różnica między 0% a 20% to kwestia tego, czy dana transakcja zostanie w ogóle zakwalifikowana jako dochód podlegający ryczałtowi. Zabezpieczenie prawidłowości rozliczeń wymaga audytu podatkowego uwzględniającego specyfikę estońskiego CIT oraz – w przypadku transakcji z podmiotami powiązanymi – analizy ryzyka w kontekście klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania.

Podstawa prawna: art. 28m, art. 28n, art. 28o ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 278 t.j.).

Robert Nogacki

Robert Nogacki jest radcą prawnym, założycielem i partnerem zarządzającym Kancelarii Prawnej Skarbiec, działającej nieprzerwanie od 2006 roku.

Prawo jest równe dla wszystkich, ale strony rzadko są równe: po jednej stoi organizacja, która ma czas, pieniądze i prawników, po drugiej człowiek, który ma jedną firmę, jedne oszczędności i jedno życie.

Klienci rzadko przychodzą do niego z problemem prawnym. Przychodzą z problemem, który ma także stronę prawną: z kontrolą, która zaczęła się od jednej faktury, z pieniędzmi powierzonymi komuś, kto zniknął, z firmą, którą trzeba przekazać dalej, zanim będzie za późno. Większość takich spraw rozstrzyga się na długo przed pierwszym pismem, w decyzjach podjętych bez pytania i w terminach, o których nikt nie pamiętał. Dlatego zaczyna od pytania, jak klient trafił w to miejsce, a nie od tego, co powinien był zrobić.

Doradza przedsiębiorcom i rodzinom z kilkunastu krajów, także tym, którym fiskus właśnie zajął konto i którzy nie wiedzą, co robić jutro rano. Broni ich w kontrolach podatkowych i celno-skarbowych, w sporach z organami podatkowymi i w sprawach karnych skarbowych. Reprezentuje poszkodowanych w oszustwach inwestycyjnych i piramidach finansowych. Pomaga rodzinom zakładać fundacje rodzinne i planować sukcesję, żeby dorobek życia przetrwał dłużej niż jedno pokolenie.

Nie każdą sprawę da się wygrać. Każdą da się prowadzić tak, żeby klient wiedział, na czym stoi. Od 2006 roku reprezentuje pokrzywdzonych w sprawie WGI (Warszawskiej Grupy Inwestycyjnej), jednej z najdłuższych spraw karnych w historii polskiego rynku finansowego, bo są rzeczy, których nie wolno zostawić w połowie, nawet jeśli trwają dwie dekady. W sprawie upadłej giełdy kryptowalut Zonda (Zondacrypto, operator BB Trade Estonia OÜ) reprezentuje kilkuset poszkodowanych w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Krajową i w estońskim postępowaniu upadłościowym.

Kancelaria Prawna Skarbiec jest notowana w rankingach największych firm doradztwa podatkowego Dziennika Gazety Prawnej i Rzeczpospolitej, a w latach 2015 do 2018 czterokrotnie otrzymała Medal Europejski Business Centre Club i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. Robert Nogacki publikuje regularnie, w prasie i na stronie kancelarii, dla ludzi, którzy mają problem, a nie dyplom prawnika, bo opinia prawna, której klient nie rozumie, chroni tylko prawnika.

Wierzy, że najlepsza porada prawna to ta, dzięki której klient nigdy nie musi stanąć przed sądem.